صداي چک چک اشکهايت را از پشت ديوار زمان مي شنوم

             و مي شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب ‌،

براي ستاره ها ساز دلتنگي مي زني و من مي شنوم

             مي شنوم هياهوي زمانه را که تو را از پريدن و پرکشيدن باز مي دارد

آه ، اي شکوه بي پايان اي طنين شور انگير من مي شنوم

            به آسمان بگو که من مي شکنم ! هر آنچه تو را شکسته

                                            و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته...

به اوج رسیدن رو از دود یاد بگیر

به بالاها فکر کن

رسیدن به خوشبختی

خوشبختی که مال توه

فقط تو

بگیرش و از دستش نده

ولی اینو بدون خوشبخت ترین آدما کسیه که:

 خوشبختی رو تو خونه ی خودش دنبال می کنه.

خانه ی کوچک من _ دل من

قاصدک سر راهت به خانه ی کوچکم سری بزن ، برای هر دومان جا هست

زیاد دور نیست، نشانی راستی دارد درست پشت بیشه زار اندیشه هاست، نزدیک ساحل خوشبختی است، لب جاده ی زندگی است ، کنار دشت حیات، زیر آسمان آبی، کنار تپه ی پاکی هاست، مشرف به دشت شقایق هاست و با باغ آلبالو همسایه است،

خانه ی کوچک من _ دل من

با آنکه به اندازه ی یک قوطی کبریت است، اما بامی از ابرهای سخاوت دارد و گلیمی ساده از نقش های گل یاس، دری دارد که به سوی محبت باز است و خشت دیوار

آن از آینه است،

خانه ی کوچک من

ساعتی دارد که زمانی با ان نیست و به ابدیت وصل است، چراغی دارد که از ایثار

می سوزد و پلکانی که به موفقیت راه دارد .

خانه ی کوچک من

از تکبر خالی است و ریا نقش تابلوی روی دیوار نیست .

خانه ی کوچک من در جایی است که همسایگانی چون مهر و صفا دارد که گرد تنهایی را با گلبرگ محبت می گیرند و پلاک در خانه رمزی دارد که سرآغاز همه ی

دوستی ها است.

قاصدک زود بیا !

 منتظرم و سر راهت به عشق و محبت و مهر و صفا بگو تا آنها نیز بیایند.

 زیر خانه ی کوچک من، با آن که به اندازه ی یک قوطی کبریت است ولی جا برای

 همه ی خوبان دارد.

قاصدک، قاصدک !

زود بیا منتظرم ...

عشق آن نیست که به هم خیره شویم

عشق آن است که هر دو به یک سو بنگریم.

LOvE IS NOT TO STARE TO                                                   EACHOTHER               

IT IS LOOkING AT JUST THE SAME ···POINT   

 YYYY      

یادت باشه :

به نظر من، زندگی بهتر از مرگه!

 حداقل به خاطر لبخند مادر، دل یه دوست که به خاطر ما می تپه

و یک بشقاب چیپس!

                                                                                     Remember                                     

                           I think life is better than death      

                                           leastwise for a mother’s smile                                                                  

                                 some one who loves you  

         and a plate of chips...                                     

آینه های زنگ زده ام را صدا می زنم و جامه های شلوغم را به سکوت دعوت می کنم، شمع ها را زنده نگاه می دارم، کتاب های خسته ام را می بندم، سلول هایم را از  ترانه های  رهایی لبریز می سازم و در بیشه های بلوط و گردو دعا می خوانم .

تو را در برج های عاج، در چشم های درخشان بودا و در سپیده دم بارانی عشایر جستجو می کنم .

 « هیچ چیز نمی تواند بین من و تو فاصله باشد، نه دیوار، نه سیم های خاردار. »

اگر تو در کنارم باشی، می توانم با اولین قطاری که از دوردست می آید به سوی بهار بروم، جنگل های وحشی را بر زانوانم بنشانم و نوازش کنم ، با کودکان در آسمان هفتم

 قدم بزنم و دفتر شعرم را روی شمعدانی های دلتنگ بگذارم .

با تو آوازهای برهنه ی من شنیدنی و اشکهای عاشقانه ام دیدنی است، با تو چراغی که در قلبم خاموش شده است، به ناگاه روشن می شود و معجزه های معطر دوروبر مرا فرا

 می گیرد.

پیش از آنکه نگاه ساده ام را حراج کنم بیا و مرا از این خیابان های شلوغ عبور بده!

 بیا تا با هم از نردبان مهتاب بالا رویم و لا به لای پرهای فرشتگان به دنبال تابستان جنوب بگردیم .

بیا تا قبل از اینکه مردگان به سرازیری صبح برسند، از خاکستر خودمان بیرون بیاییم و دور از سنگ های سیاه در افقی روشن نماز بخوانیم .

بیا تا گیسوان تر خود را در باد شمال رها کنیم و آنقدر اوج بگیریم تا عاشقان قدیمی دوباره برای هم نامه بنویسند ...

خدای من و سرور من

بر من رحم آور در آن حالی که در بستر افتاده و دست های دوستان مرا پهلو به پهلو می کنند و بر من رحم آور در آن حالی که بر روی مغتسل افتاده و همسایگان شایسته ام غسلم می دهند.

بر من رحم آور در آن حالی که در تابوت قرار گرفته و نزدیکان اطراف جنازه ام را به دست گرفته اند و در میان آن خانه ی تاریک ( قبر)  به وحشت و غربت و تنهایم

 رحم کن... 

 

خدای عزيز!
به جای اينکه بگذاری مردم بميرند و مجبور باشی آدمای جديد بيافرينی، چرا کسانی را که هستند، حفظ نمی‌کنی؟

خدای عزيز!
شايد هابيل و قابيل اگر هر کدام يک اتاق جداگانه داشتند همديگر را نمی‌کشتند، در مورد من و خواهرم که مؤثر بوده.

خدای عزيز!
اگر يکشنبه، مرا توی کليسا تماشا کنی، کفش‌های جديدم رو بهت نشون ميدم.

خدای عزیز!
شرط می‌بندم خيلی برايت سخت است که همه آدم‌های روی زمين رو دوست داشته باشی. فقط پنج نفر عضو خانواده من هستند ولی من هرگز نمی‌توانم همچين کاری کنم.

خدای عزیز!
در مدرسه به ما گفته‌اند که تو چکار می‌کنی، اگر تو بری تعطيلات، چه کسی کارهايت را انجام می‌دهد؟

من از اشک ها و خنده ها خسته شدم

                        و از مردمی که می گریند و می خندند          

                                  و از آنچه که ممکن است از این پس پیش آید

از برای مردمی که می کارند و می دروند

                         من از روزها وساعت ها ملالم

                                  از غنچه های پرپر شده ی گلهای نازا

                      از آرزوها و احلالم و قدرتمندی ها

                                     و از هر چیز به جز خواب...

  همتون به کلبه من خوش اومدید .....